Da's een das

De week begon nogal nat. Op dinsdag is er in Calgary een ware stortvloed neergekomen met diverse blikseminslagen en ondergelopen kelders. Samen met het smeltwater zorgt dit ervoor dat de Bow River tot aan de nok toe gevuld is, of zeg je dat niet van een rivier. De wisselende bewolking zorgt in elk geval voor een nieuw beeld op de Rockies.




Arme Freejj is al een week lang ziek. Niet zo erg dat ze de hele dag ligt te kreunen in bed, maar toch ziek genoeg om niet naar school te kunnen. Zaterdag dachten we dat het wel weer ging en is ze naar het afscheidsfeestje van Jessica geweest, die volgend jaar naar Edmonton verhuist. Zondag bleek het toch nog niet weg te zijn. Als ze woensdag maar weer beter is voor de belangrijke Science test.

Dinsdagavond zagen de dames op twee meter afstand van het raam een badger langs schuifelen met een vette groundsquirrel in de bek. Da's een das riepen we nog, maar hij/zij was al weg. Nader onderzoek leerde dat hij/zij een burght heeft bij ons op het land in de uiterste zuidoost hoek. Het lijkt ons ver genoeg om geen gevaar te vormen voor hond, kat of kind en het houdt de prairiehondjes populatie wat onder controle. Het gangenstelsel lijkt ons wel groot genoeg voor een paard om zijn benen in te breken, dus gaan we de hoek maar afzetten om dat te voorkomen. Baudina is al druk bezig geweest om planken wit te schilderen.

Badger fotootje geleend van het internet



Nou we het toch over beesten hebben, zaterdagavond zagen we een of enkele coyote's in het donker weghuppelen toen we de paarden gevoerd hadden en met Cindy door het weiland liepen. Leuk spelen dacht Cindy, maar die hebben we maar even bij ons gehouden. Ze heeft niet helemaal het karakter van een coyote-killer en misschien hebben de coyote's wel het karakter van een Cindy-killer.


Handig hoor dat internet



Vrijdag was Frans vrij en heeft hij een begin gemaakt met het schilderen van het huis. Het was even zoeken naar de juiste soort en kleur, maar als je goed op onderstaande foto kijkt kun je onder het linkerraam iets van een verbetering waarnemen. Het is nog even te gaan :-(


Ook de naamsteen aan het einde van de oprit is inmiddels aangepakt.


Zaterdag moesten we even vroeg op om Beliana weg te brengen. Zij had zich als vrijwilliger opgegeven om voor een hardloopwedstrijd van school water te schenken. 7:00 's ochtends moest ze er zijn. Samen met Josie en Dariel kwamen ze na een pancake maaltijd weer thuis om nog wat na te donderjagen.

Van de week zijn de sperciebonen, doperwten en broccoli de koude grond in gegaan en ze groeien als kool. De aardappels zien inmiddels ook het daglicht.
Naast het huis staat een schuurtje dat ongeveer 10 cm scheef stond, en dat was te veel voor het civiele oog. Zaterdag hebben we met vereende krachten, maar met name die van een toyota krik deze bron van ergenis aangepakt. Een beetje graven, steentje voor de krik op de grond en draaien maar. Twee bakstenen op elkaar waren nodig om het geheel enigszins waterpas te krijgen.

Zondag zijn we naar Spruce Meadows geweest. Dit keer was het de National, iets rustiger dan de Masters van vorig jaar en zonder Ankie, maar zeker de moeite waard.

Ook de grabbelkoe was aanwezig (in de koe was een kalfje te bezichtigen)

Eenmaal thuis gekomen bleek het perfect vliegerweer te zijn.

De vlag is nog van de vorige bewoners en inmiddels zo versleten dat de hele tweede rode baan eraf gewaaid is.

.
.