Rechtstreeks uit Fort McMurray

Bij deze dan de eerste post rechtstreeks uit Fort McMurray, en dat betekent natuurlijk weinig verhalen over hoe het de dames vergaat, al kunnen we wel vermelden dat Beliana aangemeld is om volgend jaar naar europa af te reizen. Het wordt een schoolreisje van tien dagen met als thema de rol van Canada in de eerste en tweede wereldorlog. Uiteraard hoort daar een paar dagen Nederland bij. Als bonus wordt de reis wordt afgesloten met een bezoek aan Versailles en Londen (je bent toch in de buurt). We en ze kunnen / kan vast gaan sparen.

Darya heeft het tot het badminton school team geschopt en is inmiddels druk aan het oefenen. Begin mei is er een toernooi. Vrijdagavond waren alle dames shoppen in Cross Iron Milss en zaterdag was het alweer raak in Market Mall. Hoe weet ie dat toch allemaal zou je denken, nou daar is Skype voor uitgevonden. elke avond even online bijpraten.

Ondertussen is het echte werk in het veld begonnen.zolas je aan onderstaande foto kunt zien. De aannemer is begonnen met het uitgraven van de zgn shear key. Dit is niets anders dan een grote grondverbetering van ongeveer een half miljoen kuub. Slechte grond eruit, goede grond erin. Uiteindelijk wordt hier een 17.4 m hoge muur gebouwd om de grote trucks hoog genoeg te krijgen om de oil sand in de breker te storten.

Ze zijn al op 9m diepte. Nog 6 te gaan. Door het grondwater gaat het wel wat langzamer.

Leuk natuurlijk om alles wat je op tekening heb gezet (nou ja laten zetten) nu ook gebouwd te zien worden. Overdag is het prima uit te houden, want er is al genoeg te doen en het team is prima. 's Avonds is het wel een beetje saai, helemaal van de week toen we zonder stroom zaten. Geen licht, verwarming, water, internet, heel primitief opeens. Gelukkig koken ze op gas, dus was er wel wat te eten. Natuurlijk was er ook nog de laptop en de iPhone om de avond door te komen. Wel weer heerlijk als de stroom weer terug is.
Afgelopen dinsdag was er een hele dag conferentie over veiligheid op het werk. Dit staat hoog in het vaandel bij de oliemaatschappijen. In het begin van de dag was er een uurlang voordracht van inmiddels gepensioneerde Canadeesche generaal Rick Hillier. Dit was de bevelhebber van de geallieerde in Kandahar en als iemand iets weet over veiligheid op het werk is hij het wel. Het is een begiftigd spreker die met de nodige humor zijn verhaal wist te brengen. De hele dag was trouwens zeer proffesioneel georganiseerd. Er was onder andere een verhaal van een onderaannemer in staal contructies die door onveilig gedrag van zijn werknemers van alle projecten van Imperial Oil gestuurd werd. Hij had een tweede kans gekregen nadat er een gigantisch veiligheids programma was door gevoerd. De aandacht voor veiligheid merk je ook op site, dus neit alleen op fancy cogressen. Wel ze veilig dus.

Da's lang geleden

Tjonge zeg het lijkt al weer een eeuwigheid geleden dat er weer een blog gemaakt is, maar is slechts 2 weken geleden . Zoals aangekondigd gaat de frequentie wel omlaag nu Frans in Fort McMurray zit. Afgelopen zondagavond (de blog schrijf avond) vloog hij terug en was pas laat thuis.

De week daarvoor was het even noodweer geweest in het zuiden van Alberta en met name Cochrane en om precies te zijn bij ons thuis. Er was 10-15 cm sneeuw aangekondigd, maar het bleek uiteindelijk meer het dubbele te zijn. Donderdagavond glibberde Baudina al voorzichting vanuit werk naar huis en 's avonds kon de volgende foto al verzonden worden. Frederique had met vrienden in Banff afgesproken voor een etentje, maar hebben dat wijselijk naar Cochrane verplaatst.

Beliana naast een meer dan levensgrote sneeuwpop.

Het was dus bar en boos, zo erg dat toen Baudina gedwongen een dag vrij genomen heeft om niet de wg op te hoeven. Nou ja, alleen om Darya naar school te brengen. Zodoende kwam ze op de terugweg naar huis vast te zitten op het stijle stuk van de oprijlaan.

Muurvast

En dat kan allemaal zo half april.

Ondertussen had Frans voor het thuisfront wat fotootjes genomen van hoe het er nou precies uit ziet daar in het hoge (gelukkig maar 5 cm sneeuw gehad) noorden. De kamer van binnen hadden we natuurlijk al gezien, maar nog niet de buitenkant.

Dit is dus Sierra Select Lodge. Aan de andere kant van de entree zit zo'n zelfde blok(ken) met kamers.

De eetzaal, met rechts in beeld het buffet.

Het kantoorgebouw

De werkkamer

Inmiddels zijn de vereiste ritten in de mijn gemaakt en hangt er een roze rijvaardigheidsbewijs om de nek, en daar hoort natuurlijk een auto bij. Het bleek een gloedje nieuwe Ford F150 te zijn, net zo eentje als thuis dus, maar deze heeft slechts 355 km op de teller.

De auto naast een 4m hoge band van een CAT 797D truck.

Maandag gingen Frans en Darya op weg naar Edmonton voor haar bandtrip. Na eerst nog even geoefend te hebben stapte we om 9:30 in de bus. Even een tussenstop in Red Deer gemaakt omdat je nou eenmaal op een lege maag niet kan spelen. Bij aankomst in Edmonton ging het gelijkdoor naar het theater om op te warmen en de voorstelling. Het ging boven verwachting goed, dus alle vroege extra oefeningen waren niet voor niets geweest.

Indrukwekkend hoor omin zo'n zaal te spelen.

Daarna naar het hotel, wat vlak naast de grote West Edmonton Mall gelegen was, dus was het na het inchecken gelijken shoppen geblazen, en eten natuurlijk, want op een lege maag kun je ook niet shoppen.

De volgende dag waren er nog enkele oefensessies, maar daarna konden we terug naar de mall voor een entertainment naar keuze. Darya had met enkele vriendinnen voor galaxyland gekozen, een overdekt pretpark met amusement voor elke leeftijd. Tenminste als je een sterke maag hebt.

Darya (tweede van links) in de 'Space Shot', zo'n apparaat waar je hard omhoog geschoten wordt.

Of het nou het slaap tekort of de space shot was geweest, of gewoon de erfelijke belasting, weten we niet, maar wel dat Darya na al dit feesten ziek naar het hotel gebracht moest worden. Gelukkig had Frans nog een bed over op zijn kamer en na een nachtje goed slapen was ze weer helemaal de oude. (Ook de onderwijzeres was heeel blij dat Frans mee was, zodat zei niet voor een ziek kind hoefde te zorgen).

De laatse dag stond een bezoek aan de Legislature gepland. Dit is zeg maar het provinciehuis van Alberta.

Een fraai gebouw uit 1913, zeker een bezoek waard

De rondleiding was zeer goed verzorgd en zeer interresant, ook voor de kinderen. Uiteraard moest er de laatste dag ook nog terug gereden worden, want dat hoort nou eenmaal op een laatste dag.

Over rijden gesproken, inmiddels was Darya's rijbewijs binnen gekomen en dus zijn we maar langzaam begonnen met wat oefenen bij de postbus en zo.

Wat groeien ze toch snel op.

 Beliana was van de week naar de afsluiting van het school basketbal seizoen geweest en dus stonden alle dames eens anders op de foto dan in sport outfit. De spring league is overigens al begonnen en de eerste wedstrijden zijn alweer gespeeld.

Beliana even rechts van het midden.

Van het weekeinde heeft Frans de muren in de laundry room geschhurd en gewit en zijn de meeste tegels op de vloer gelijmd. Alleen de randjes nog, maar die komen de volgende keer wel, want er moest natuurlijk ook tijd gemaakt worden voor de belastingpapieren en een romatisch etentje in Bragg Creek.

Bison, heerlijk.

Site

Dit is dan de eerste blog uit FortMcMurray. Na een nog drukke week op kantoor is Frans op Goede Vrijdag door een collega opgehaald en samen naar het vliegveld afgereist. Het was een redlijke rustige vlucht, alllen een beetje hobbeling door de sterke wind. De piloot was waarschijnlijk een beetje kippig want de runway in Edmonton was dichterbij dan hij gedacht moest hebben. We kwamen met een harde klap neer, en mooi dat hij geen applaus kreeg.

Inmiddels zitten de eerste twee dagen er al weer op. Het zijn wel lange dagen van 10 uur, maar ik heb het idee dat iedereen een tandje lager gaat, dus het valt allemaal wel mee. Tussendoor kunnen we natuurlijk ook af en toe een ritje over de site maken en dat breekt de dag ook wel. Het weer is redelijk, een beetje fris nog, maar de vooruitzichten zijn goed. Overdag is het goed te doen, maar de avonden zijn best wel een beetje eenzaam, want er is hier niet veel te doen. Afijn, dat zal ook wel even wennen zijn. Verder is het een zgn 'dry camp', dat betekent geen alcohol :-(. De keuken is wel uitstekend. Er is 's avonds ten minste keus uit 3 menu's die onderling nog te varieren of the combineren zijn. 's Ochtends kun je als je dat wil je elke dag tegoed doen aan gebakken eieren naar keuze of een omelet, spek, worstjes, ham, gebakken aardappelen, pannekoeken, havermoutpap, french toast (dat is een in ei gebakken boterham, rare jongens die canadezen), etc. Gelukkig is er ook vers fruit muesli en yogurt verkrijgbaar, ander wordt je tonnen rond.

De Slurry Prep Facility, waar de oil sands met heet water gemengd wordt
om de bitumen los te weken en het te kunnen verpompen.. Het gebouw is ongeveer 35 m hoog.

Vandaag heb ik de training 'Driving in the Mine" met goed gevolg afgelegd. Je moet deze training volgen en dan 3x met iemand mee rijden en 3x onder toezicht rijden, twee handtekeningen verzamelen, voordat je het roze papiertje krijgt. Het is wel indrukwekkend om achter een huizenhoge vrachtwagen te rijden. Je mag er dan ook niet dichter dan 50m in de buurt komen. Ze hebben altijd voorrang (zo vreemd) en je mag ze ook niet inhalen. Om te voorkomen dat ze jou niet zien hebben alle auto's (en het moeten allemaal 4 wiel aangedreven trucks zijn) een vlaggetje achterop, net zo als de kinderfietsjes maar dan iets groter. 'No light, no whip, no entry' staat er aan het begin van de mijn op de borden. Wat wel lekker is dat de wegen 40 m breed zijn. Ruimte zat dus en dat is maar goed, want deze jongens zijn 10 m breed.

Een aardige vergekijking.

Volgende week zondag vliegen we weer huiswaarts, voor een ruime week vakantie, want Darya gaat met de schoolband naar Edmonton en dan kan Frans, net als vorig jaar naar Banff, weer mee als

Dan nog even de berichten van het thuisfront. De dames hadden van de week voorjaarsvakantie gehad, en Darya heeft die aangegrepen om even flink de verkeersregels door te nemen en heeft afgelopen zaterdag haar theorie examen gehaald. Ze mag nu dus achter het stuur kruipen en onder toezicht van een volwassene de weg op. We gaan eerst maar een beetje oefenen op de oprijlaan denk ik zo.  Frederique en Beliana draaien zo hun uurtjes bij Tim Hortons en besteden hun tijd met vrienden, al dan niet in de bioscoop.

Door het mooie weer kregen baudina en Darya denk ik de echte voorjaarskriebels en hebben bloembollen in de grond gedaan. Geen tulpen of narcissen, maar Dahlia's Lelies en Irissen. We zijn benieuwd of het opkomt.

Tootootje

Frans heeft alvast een voorproefje genomen op zijn verblijf op site en is dinsdag en woensdag naar FortMcMurray geweest. Nou eigenlijk zo'n 70 km ten noorden daarvan, want ivm met alle site reizen heeft de opdrachtgever samen met het Kearl project charter vluchten in het leven geroepen. Deze worden uitgevoerd worden door Canadian North en land midden in de Oilsands op de site van Shell. Vandaar is het een kwartiertje met de bus naar het kamp en 20 minuten naar kantoor midden op de site, zie kaartje.

De accommodatie is gelukkig wel beter dan destijds bij de Ballast in Saoedie (gelukkig maar). Het is meer luxe hotel standaard, zie foto's hieronder.

Afijn, aanstaande vrijdag vertrekt hij voor een toer van 10 dagen en dan hebben we een beter beeld van alle gebeurtenissen.

Het weer is nog altjd wisselvallig, zoals dat hoort in het voorjaar. Soms sneeuwt het, vaak schijnt de zon, en uiteraard nog nachtvorst. Toch brengen we al weer meer tijd buiten door, zoals bijvoorbeeld Darya en Tjardo, zie filmpje.

Vorig weekeinde waren we al bij de Toyota dealer geweest om op zoek te gaan naar een uitbreiding van het wagenpark. Als het goed is heeft Frederique binnenkort ook haar rijbewijs en kan ze na de zomer in Calgary naar college. De keuze was gevallen op een fraaie blauwe Yaris uit 2007 met 87.500 km op de teller, we konden alleen de deal niet rondkrijgen. Maandagavond lukte dat wel en dus moesten we het allemaal nog een aantal dagen geheim houden voor Frederique. Zaterdagochtend hebben we het tootootje opgehaald en voor het huis neergezet. De nog een beetje slaperige Frederique zag het pas toen Baudina op het toetertje drukte, en sprong een gat in de lucht.

De kat vindt het allemaal maar raar geloof ik.

Volgens mij valt hij wel in de smaak.

Toen we na het ontbijt een uitgebreide instructie gaven, zo van waar het reserve wiel zit, de krik, hoe de de electrische raampjes werken, wat zit er onder de motorkap, de radio, bleek de laatste het plots niet meer te doen. Balen, want we dachten dat hij kapot was, maar toen we probeerden de auto te starten om terug te gaan naar de dealer, bleek de accu leeg. Waarschijnlijk de lichten oid aan laten staan, en dus kon de hele familie aan het duwen en werd de instructie compleet gemaakt met hoe startkables aan te leggen. Inmiddels is Minnie het favoriete autootje van de familie en zijn al vele zuinige kilometers mee gemaakt.