Om maar te beginnen waar we de vorige keer gestopt waren; de buurman is inderdaad dinsdag met zwaar materieel aan de slag gegaan om het basketbalveldje te ontgrassen en te ontgraven en er een ladinkje gravel in te gooien.
 |
| Dat gaat een stuk sneller dan scheppen. |
Tussen de bedrijven door moest Frederique nog afrijden voor haar rijbewijs. We hebben eerst nog even samen een paar ritjes gemaakt en de stuurtechniek, examen strategie en achteruit in parkeren doorgenomen, en geprobeert de zenuwen enigszins te kalmeren. We hebben de auto achteruit in het parkeervak gezet, zodat je makkelijk weg kan rijden. Omdat je met een theorieexamen al onder begeleiding de weg op kan, rij je ook af in je eigen auto. Om een lang verhaal kort te maken: ze is geslaagd!! Inmiddels rijdt ze al lekker rond in 't kleine totootje, wel zo lekker voor haar en ook Baudina en Beliana die haar meestal weg moesten halen en brengen.
De dames hebben in de afgelopen 10 dagen een poging gedaan om het grind wat uit te vlakken, maar afgelopen vrijdag moest de buurman er weer aan te pas komen om het af te maken. Daarna zijn Frans en Frederique met behulp van wat oude landmeetaparatuur en mankracht nog bezig geweest om het verder te egaliseren. Nu hoeven we alleen nog maar een mannetje te vinden die er wat asfalt in draait en er kan gebald worden.
 |
| Landmeten en waterpassen. |
Over ballen gesproken; van het weekeinde was het weer raak. Locatie: Olds, zo'n 100 km ten noorden van Cochrane. Speler: Beliana, haar laatste toernooi dit seizoen. Vrijdagmiddag was ze met een vriendin meegereden, maar zaterdag mocht Frans mee. Om 7 uur op en 7:30 in de auto en een uurtje tuffen. De eerste wedstrijd was om 9:00 uur en je moet natuurlijk nog even warmdraaien. De wedstrijd werd net als de wedstrijd vrijdag gewonnen en dus hoefde er pas om 6:15 weer gespeeld te worden. Aangezien er in Olds niet veel te doen is besloten we maat om terug te gaan en 's middags de hele familie-Freej mee te nemen om aan te moedigen. Kennelijk werkte dat, want ook deze wedstrijd werd gewonnen, en dus konden we ons zondagochtedn om 10:00 uur op maken voor de finale. Helaas was het team uit Winnipeg (ja, ja, niet naast de deur) een maatje te sterk en dus konden we rond het middaguur naar huis met de zilveren plak.
Afgelopen woensdagmiddag was het zover. De aanstaande moeder werd opgehaald door de fokker. Ze was heel rustig en liep professioneel de trailer in. 's Avonds kregen we bericht dat de reis rustig en voorspoedig was verlopen en ze inmiddels naast haar schoonmoeder in de stal staat. We hebben van het inladen natuurlijk wel foto's, maar daarvoor moeten julllie even doorklikken naar de website die Darya gemaakt heeft
http://graciasfoal.blogspot.ca/.
 |
| Op naar het moederschap (de linker natuurlijk) |
Het is wel wel leeg zo op de wei, maar de gedachte aan een vrolijk huppelend veulen volgend jaar mei, maakt veel goed.
 |
| Zou het veulen net zo mooi worden? |
