De afgelopen jaren konden de kinderen van Grade 8 voor een weekend een babypop mee naar huis krijgen om voor te zorgen. De baby moest goed verzorgd worden, maar reageerde ook als een echte baby met huilen als er te ruw mee omgesprongen wordt, maar ook op de meest onmenselijke tijden (klinkt bekend). De gedachte er achter was niet zo zeer de verzorgende, maar meer de waarschuwende, m.a.w. om aan levende lijve te ondervinden dat het niet leuk is om op je 16e een baby te hebben. Beliana had zich daar op verheugd, maar helaas was dit jaar het budget op en dus moest er zelf voor een 'kind' gezorgd worden, en dat is dus Scramblina geworden, compleet met geboorteakte.
Dinsdag was het pas echt feest. 's Middags bij het doen van de was, bleek het riool verstopt te zijn, en dus kwam het water op de basement vloer ipv in de septic tank. 's Avonds geprobeert de verstopping door te prikken, maar daar moest woensdag toch maar een professional aan te pas komen. Vanuit het onstoppingsstuk in Beliana haar kamer werd dit keurig en schoon verzorgd en konden we alle wc's weer doorspoelen (hoera!!), de vaatwasser draaien en heerlijk onder de douche. Je staat er niet zo bij stil, maar een goed werkend riool is een zegen. De volgende dag ook gelijk maar de septic tank laten legen, zodat we er weer even tegen kunnen.
Woensdag ging ook Beliana voor een aantal dagen met de schoolband naar Banff. Naast enkele muzikale zaken stond er natuurlijk ook een bezoek aan de warme bronnen en bioscoop op de agenda. 's Avonds om 10 uur moesten de lichten uit en mocht je niet meer van je hotelkamer af, maar de dames hadden ontdekt hoe je de dubbele deur tussen de kamers kon openen en nog wat langer door kon feesten.
Eenmaal terug bij school moesten de tasssen uit de bus.
Woensdagochtend wederom een bezoek gebracht bij de Orthodontist voor Beliana. Daar kregen we keurig uitgelegd wat er allemaal gaat gebeuren. Het wordt dus een beugel en een extender (we weten het nederlandse woord niet). Een extender wordt links en rechts aan de bovenkiezen vastgemaakt en dagelijks met een schroefje uit elkaar gedraaid, zodat de bovenkaak wat breder wordt en beter over de onderkaak valt. Tegelijkertijd wordt er een beugel aangebracht, je weet wel zo'n Heras hekwerk. Op de eerste blog na 18 april kunnen jullie de eerste foto's verwachten. Op verzoek kregen we al wel onderstaande foto mee.
Aan de lichtgrijze omranding kun je goed zien dat het Beliana is.
Ook zijn de verstandskiezen goed zichtbaar.
Vrijdag had Frans vrij en kon hij dus flink vooruit met de slaapkamer. Alle muren zijn inmiddels geschilderd en het burootje is naar de basement verdwenen, samen met de computer (wel op een verhoginkje, want je weet maar nooit wanneer de volgende verstopping is). Eerst moest er natuurlijk in de basement ruimte gemaakt worden door de oude vrieskist van de vorige bewoners, die daar altijd nog in stond, naar buiten te sjouwen. Die gaat straks dienst doen als muisvrije paardenvoer opslag. Het ruimt in elk geval lekker op. Inmiddels zijn ook alle stopkontakten en schakelaars vervangen voor fris witte jongens ipv van de oude vergeelde. Het knapt dus lekker op. Nu alleen nog de oude vloerbedekking eruit en wat laminaat er in, maar dat komt later.
Zaterdag zijn we naar de Dutch Store geweest om weer eens flink in te slaan. We moesten toch in Calgary zijn om voor Darya een verjaarskado te kopen. We verklappen nog niet wat het is, want ze leest de blog zelf ook. Nog even tot donderdag wachten. Op de terugweg vlak bij huis, stond de brandweer en de bewoners het grasveld te blussen wat in brand stond. Gelukkig was het gras kort en dus de vlammetjes laag, maar het hele gazon is keurig zwart gekblakert. Het is ook allemaal kurkdroog, ondanks dat het van de week nog gesneeuwd heeft. Oppassen geblazen. Een aantal dagen ervoor stond op de Horse Creek Road ook al een weiland in vlammen opgegaan.
Vanuit huis kon je het met de telelens goed zien.
Vanavond gingen we met zijn allen richting Red Lobster voor een etentje, om de P.Eng van Frans te vieren. Uiteindelijk bleek het daar veel te druk en dus eindigde we bij Nick's daar vlak bij. Nou, het restaurant deed zijn naam geen eer aan, want overvol rolden we enkele uren later weer naar buiten en gelukkig kon je de restanten meenemen.
